Levent yoksul bir ailenin çocuğuymuş. Kapı kapı dolaşarak bir şeyler satıyormuş. Bir gün hiçbir şey satamamış. Karnı da çok acıkmış. Kendi kendine “Şimdi gideceğim evden yiyecek bir şeyler isteyeyim.” diye düşünmüş. Bir evin kapısını çalmış. Kapıyı sevimli bir genç hanım açmış. Fakat Levent yiyecek bir şey istemeye cesaret edememiş. Sadece:
-Bir bardak su verebilir misiniz, diyebilmiş.
Genç hanım, Levent’in aç olduğunu yüzünden anlamış. Ama ne yazık ki, evde yiyecek bir şey yokmuş. Yalnız biraz süt varmış. Sütü bardağa doldurup, Levent’e getirmiş. Levent sütü kana kana içmiş. Sonra:
-Borcum ne kadar, diye sormuş.
-Borcunuz yok, afiyet olsun, demiş genç bayan.
Levent:
-Öyleyse çok teşekkür ederim, diyerek ayrılmış.
Aradan yıllar geçmiş. Genç bayan yaşlanmış. Bir gün ağır bir hastalığa yakalanmış. Onu ünlü bir doktora göndermişler. Bu gittiği doktor, bir zamanlar yoksul bir çocuk olan Levent’ten başkası değilmiş. Levent, bu hanımı görür görmez tanımış. İyileşmesi için elinden geleni yapmış. Hanım, kısa bir süre sonra iyileşmiş. Hastane giderleri bir zarf içinde hanıma verilmiş. Kadıncağız zarfı korka korka açmış.
-Kim bilir ne kadar çok borcum olmuştur, diye düşünmüş.
Zarfı açtığında gördüğü yazı gözlerini yaşartmış. Kağıtta:
-Tüm giderler bir bardak süt karşılığı ödenmiştir, yazıyormuş.
İşte o zaman hanım, onu tedavi eden doktorun yıllar önce kendisine süt verdiği çocuk olduğunu anlamış.