Bir babayla sekiz-dokuz yaşlarındaki oğlu dağlarda yürüyüşe çıkmışlardı. Çocuğun ayağı birden kaydı ve düştü, incinen ayağının sıkıntısıyla haykırdı: “Aaaahhhhhhhhh!”

Sesi karşı dağlardan yankılanıp aynen geri döndü: “Aaaahhhhhhhhh!”

Daha önce böyle bir şeyle karşılaşmamış olan çocuk çok şaşırdı ve merakla bağırdı: “Kimsin sen?”

Cevap gelmekte gecikmedi: “Kimsin sen?”

Çocuk bu cevaba öfkelendi: “Korkak!” Cevap aynıydı: “Korkak!”

Bunun üzerine babasına dönüp sordu: “Neler oluyor baba, anlamıyorum?” Babası gülümsedi ve “Dikkat et oğlum” dedi.

Sonra da karşı dağa doğru bağırdı: “Her şey çok güzel!”

Dağdan gelen ses cevapladı: “Her şey çok güzel!”

“Seni seviyorum!” “Seni seviyorum!”

Çocuk hâlâ hayret içindeydi, ama yine de anlayamamış­tı. Daha sonra babası açıkladı:

“insanlar buna yankı derler, ama o aslında hayatın ta kendisidir. Söylediğin ya da yaptığın her şeyi aynen sana iade eder. Hayatımız, yapıp ettiklerimizin bir yansımasın­dan başka bir şey değildir. Dünyanın daha sevgi ve adalet dolu olmasını istiyorsan, kendi kalbini sevgi ve adaletle dol­durmalısın. Başkalarının şefkatli olmasını istiyorsan, senin şefkatli olman gerekir. Bunu her şeye uygulayabilirsin: ha­yat ona ne verdiysen, onu sana aynen iade eder.”